VERGRIJZING IN ARUBA
TOT 2000 → TOENAME VAN 1%-PUNT PER 10 JAAR.
DAARNA → 5 – 8%-PUNTEN PER 10 JAAR.
Tezamen met de ontgroening waardoor de aanwas van jongeren afneemt, is dit een levensgroot probleem voor Aruba.
TEKORT SVB
VERGRIJZING IN ARUBA
Bovenstaande tabellen werden opgesteld aan de hand van cijfers van 2008. In december 2009 maakte de directeur van de SVB echter bekend dat het tekort van 2009 uitkwam op bijna Af. 40 miljoen. Dat is een verdubbeling van de berekende prognose van amper een jaar eerder. In dit versnelde tempo zal de reserve in 2013 volledig opgesoupeerd zijn en is een bankroet onvermijdelijk. Aangezien de overheid garant staat voor het fonds, betekent dit een enorme aanslag op de begroting van het Land met catastrofale gevolgen. Zeker als men in aanmerking neemt dat de jaarlijkse tekorten gemakkelijk nog verder kunnen oplopen tot 50 of zelfs 200 miljoen florin. De ‘reserves’ zullen hierdoor in 2035 een negatief saldo bereiken van Af. 2,5 miljard!
Traditiegetrouw zullen de politici op het naderend gevaar van een bankroet van het SVB-fonds reageren met een emotioneel beroep op de meest verdienenden in de samenleving. Het verzoek zal zijn om, op basis van de solidariteitsgedachte, meer bij te dragen aan het fonds. Dat is echter niet reëel.
Hoe solidair is solidair?
Lange tijd bedroeg de maximale AOV jaarpremie Af.12.150,-, terwijl de maximale AOV uitkering toen 10.800 florin was. Indien een burger gedurende 40 jaar een spaarpolis van jaarlijks 12.150 florin zou afsluiten, zou hij een eind kapitaal van 1,8 miljoen hebben opgebouwd. Daaruit zou hij een jaarlijkse uitkering van Afl. 179.561,- kunnen krijgen voor de rest van zijn leven, oftewel Af.14.963,42 per maand. De schamele Af.900,- AOV uitkering die hij nu krijgt, valt daarbij in het niet. Het is dan ook niet reëel om wederom met een premieverhoging een beroep te doen op het solidariteitsgevoel van de burgers met de hogere inkomens. Met hun huidige premiebijdrage aan het fonds is de solidariteitsgedachte reeds tot het uiterste opgerekt. Zij kunnen niet verantwoordelijk gesteld worden voor het zeker stellen van het toekomstige basisinkomen van Aruba’s gepensioneerden.
Eerder zal het aankomen op de inventiviteit van degenen die door toedoen van hun handelen zelf het fonds de das hebben omgedaan. Het is echter maar zeer de vraag of zij in staat zijn de oplossingen te vinden. Ervaringen met beleidsbeslissingen van politici uit de jonge geschiedenis van Aruba temperen de hoop hierop.
Niet alleen de achteruitgang van de koopkracht en pensioenen bemoeilijkt het leven van burgers in sociaal zwakkere posities. Ook hun zorg voor huisvesting is een levensgroot probleem. Het financiële kortwieken van de huizenbouwstichting als gevolg van allerlei verwikkelingen, maakte het voor veel Arubanen erg moeilijk om zich op Aruba een betaalbare eigen woning te verschaffen.